London maraþon 17.04.2011

Ferðadagur 15.4.2011 

Ég og Árelíus bróðir minn lögðum af stað í London maraþon, sem eru 42,2 km hlaup um götur London, föstudaginn 15. apríl 2011. Við fórum með vél Icelandexpress kl. 8:55. Ekki varð mikil seinkun á fluginu og lentum við á áætluðum tíma á Gatwick. Við tókum Gatwick express niður á Viktoría station sem tók um 20 mín og þaðan neðanjarðarlest á Baswater stöðina, en hótelið okkar var þar ekki langt frá. Við höfðum bókað okkur þriggja stjörnu hótel, til að taka þátt í kreppunni af drengskap og aðlaga okkur að breyttum tímum okkar Íslendinga. Þetta var gamalt hús síðan 18 hundruð og eitthvað sem lítið hafði verið gert upp en var samt snyrtilegt og starfsfólkið með sérstaklega gott viðmót. Herbergið var lítið og var einn beddi í horni herbergisins og gólfsíður gluggi sem opnuðist út að götu. Þetta var mun betra en ég hafði búist við. Við hentum töskunum okkar upp í herbergin og ákváðum að hittast hálftíma síðar niður í lobbíi og fara strax á sýninguna "Excel London - marathon expo" sem var í hinum enda borgarinnar þannig gátum við nýtt lestarmiðann sem við höfðum keypt og gillti í einn dag, einnig til að sleppa við allan þann mannfjölda sem yrði daginn eftir á sýningunni. Það tók okkur um 50 mín að komast á sýninguna. Við byrjuðum á því að ná í keppnisgögnin, númerin og tímaflögurnar. Síðan skoðuðum við okkur um á sýningunni, versluðum og tókum þátt í pastaveislunni. Um kvöldið fórum við á veitingahús fengum okkur að borða og fórum síðan að sofa á kristinlegum tíma.

 

Afslöppunardagur 16.04.2011

Á laugardeginum vaknaði ég kl 8:00 dreif mig út að skokka í Hyde Park til að hreyfa mig og einnig að athuga hvernig staðan væri á lærinu sem hafði verið að angra mig síðustu þrjar vikurnar. Ég hafði verið hjá sjúkraþjálfara, kírópraktór og nuddara til að reyna að laga lærið fyrir hlaupið með misjöfnun árangri. Ég fann aðeins til og þorði ég ekki að hllaupa hratt því ég vildi ekki eiga það á hættu að lærið myndi gefa sig endanleg fyrir hlaupið. Ég var ekki allt of bjartsýnn um árangur því ég var ekki í fullkomnu standi. Markmiðið mitt var að vera með og njóta stemmningarinnar sem er í hlaupum sem þessum. Finna fyrir jákvæðninni og orkunni sem geyslar af öllum þennan dag. Það sem eftir var af deginum fórum við í hjólreiðatúr og skoðuðum borgina ásamt góðri aflöppun.

 

Hlaupadagur - London maraþon 17.04.2011, hlaupið byrjaði kl. 9:45.

Stóri dagurinn var runninn upp. Ég vaknaði kl.6:30, byrjaði á því að gera mig klárann fyrir hlaupið. Morgunmatur kl. 7:00 og kl. 7:50 í leigubíl sem keyrði okkur að Charring Cross lestarstöðinn. þegar við komum þangað var þúsundir hlaupara saman komnir. Við fórum í lest sem var merkt bláum stöfum og voru þar eingöngu hlauparar með blá númer. Það tók okkur um 30-40 mínútur með lestinni að Greenwich þar sem hlaupið átti að byrja. Við vorum mættir nógu snemma til að geta vippað okkur úr yfirfötunum og fara á klósetið en þar ar mikil röð sem gekk þó fljótt. Því næst fórum að ráshliði tvö þar sem menn voru sem ætluðu að hlaupa á 3:10-3:20. Við biðum þar einungis í ca. 10 mínútur áður en hleypt var af rásbyssunni. Mér fannst við fara vel af stað. Ég reyndi eins og ég gat að hlífa lærinu og fannst það takast. Ég byrjaði með nokkuð góðum hraða 4:20 - 4:40 og hélt því að mestu alveg fram að 21.1 km. Mér fannst eins og ef ég færi hraðar þá finndi ég minna til í lærinu. Stemmningin var ótrúleg allt frá byrjun til loka hlaupsins. Það var fólk að hvetja út um allt meðfram allri brautinni í 42 km og stemninginn var ótrúleg. Þarna voru hljómsveitir, dansar, söngvar. hatning, krakkar sem réttu fram höndina, trúaðar, ofl. ofl. Ég hafði horft að veðurspánna deginum áður og var spáin 13-16 gráður og skýjað. Ég hugsaði með mér að ég þyrfti ekki að taka neinar salttöflur eða byggja mig sérstaklega upp fyrir hita þennan dag. En frá fyrstu mínútu hlaupsins var kominn steikjandi hiti og sól og eftir tveggja tíma hlaup var örugglega kominn 25 stiga hiti. Mér fannst þegar ég var að nálgast 30km fékk ég óþægindi í kálfanum og hálfgerðan sinadrátt. Ég hafði nokkrar áhyggur af þessu og hægði á mér. Ég hafði fengið ágætis millitíma 1:38:20 en núna var eitthvað að gerast og einhverstaðar milli 30 og 35 km þá fékk ég það mikinn mikinn krampa að ég varð að stoppa. Þetta hafið ég aldrei fundið áður en var mjög óþægilegt. Getur verið að ég hafi ekki drukkið nógu mikið á leiðinni eða ég hafi farið of geyst miðað við mína getu. Ég treysti mér ekki að fara hraðar en 6 pace eftir það. Mér fannst ég eiga nóg þrek en ég hef örugglega verið búinn að mynda mjólkursýru í fótunum ásamt því að vera með verk í lærinu og voru þetta því erfiðir 10km í lokinn. Ég þurfti að stoppa ca. 500-600 metra frá markinu og teygja á en þá gerðist skemmtilegt atvik. Þar var annar keppandi einnig stopp með krampa, líklegast breti, hann hrópaði til mín. "We can do it together" og greip í höndina á mér og við tókum endasprettinn saman við mikinn fögnuð áhorfenda. Var gaman að sjá hvað þetta þetta litla atvik hafði mikil áhrif á áhorfendur og hvatninginn var ótrúleg og við veifuðum til áhorenda. Mér fannst þetta táknrænt fyrir bræðralag okkar íslendinga og breta.

Ég var ánægður að hafa bæta tímann minn um 3 mínútur þó svo ég hefði verið meiddur. Áður en ég byrjaði æfingatörnina í janúar þá hafði ég væntingar um að hlaupa 3:20-3:30. Ég náði því ekki núna en það koma maraþonhlaup eftir þetta. Ég geri bara betur næst en til þess verður allt að vera í lagi. Ég má ekki gera óraunhæfar væntingar m.v. aðstæður. Í þessu hlaupi gerði ég nokkur mistök. Ég hefði kannski átt að fylgja hlaupaáætluninni sem ég setti betur og vera ekki mikið yfir 4:45-4:50 í pace þá hefði heildartíminn  orðið betri og hlaupið hugsanlega jafnara. Það getur verið hættulegt að fara of geyst af stað fullur af orku því eins og reynsluboltar í maraþoni voru búnir að segja mér þá getur það komið tífallt í bakið á manni seinna í hlaupinu ef maður fer og geyst í byrjun hlaupsins. Ég set þetta í reynslubankann minn og reyni að læra og gera betur næst. Mér finnst samt aðal málið að vera með og finna fyrir allri þessari stemmningu og orku sem brýst út frá keppendum og áhorfendum. Þetta var frábær tilfinning og ætla ég að halda áfram að hlaupa og verður eitthvað gott hlaup fyrir valinu á hæsta ári.

 

Hvíldardagur 18.4.2011

Eftir hlaupið áttum við bræður tvo góða daga í London í sól og 20-25 stig hita. Frábær ferð og reynsla þar sem þurfti að bíta á jaxlinn til að komast í mark. Ég upplifði London á allt annan hátt bæði í hlaupinu og einnig gistum við í Notthing Hill hverfinu sem er frábær hluti af London og allt annar en Oxford street sem maður hafði einungis upplifað áður.

Betri fréttamenn

Ég var að horfa á Kastljós í kvöld 27. ágúst þar sem fréttamaður ræddi við Árna félagsmálaráðherra. Það er alveg undarlegt hversu lélegir fréttamenn eru til hérna á Íslandi. Það er varla einn einasti fréttamaður sem hefur nokkurt vit á efnahagsmálum. Spurningarnar voru svo yfirborðskenndar og lélegar að það liggur við að það væri betra að hafa krakka úr grunnskóla til að spyrja.

 

Þar sem ríkisútvarpið er í eigu okkar landsmanna þarf að vera krafa um gæði starfsfólks og að það hafi vit og kunnáttu og prófgráðu í hagfræði og viðskiptafræðum ef það er að fjalla um efnahagsmál. Það er óþolandi að hlusta á þetta bull kvöld eftir kvöld og spyrillinn veit varla hvað hann er að spyrja um.

 

 Það vakti athygli mína í þessu viðtali að Árni talaði um að það væri verið að vinna í því að finna lausn á vanda þeirra sem væru í miklum vandræðum. Það ætti að taka þennan hóp út úr og afskrifa skuldir þeirra niður fyrir verðmæti húsnæði skuldarans. Þá er mér spurn hvert sé raunverulegt verðmæti húsnæðis í dag? Ætlar Árni sjálfur að meta verðmæti húsnæðisins?  Ætlar Árni að stunda vinapólitík við verðmatið? Í dag er verð húsa 0kr. því það er enginn markaður  fyrir íbúðahúsnæði, það eru engir kaupendur, en eins og Árni veit þá eru kaupandendur sem ráða verðinu. Ef verðmæti húsa er 0kr. ætlar Árni þá að afskrifa allar skuldir þeirra sem eru í miklum vandræðum og að eins þeirra sem eru í vandræðum og skilja okkur hin eftir í súpunni?

 Ég hlakka til að vita niðurstöðuna á þessum gjörning Árna.

Aðgerðir til aðstoðar heimilunum.

Ég er alveg gáttaður þegar ég las þessa grein Kristrúnar Heimisdóttur í Morgunblaðinu í dag. Það skín svo greinilega í gegn um viðtalið við hana að nefndin er búin að mynda sér niðurstöðu fyrir fram í þessu máli. Hún segir að "flatar aðgerðir til handa heimilunum eða fyrirtækjunum eins og tillögur hafi komið fram skili ekki árangri til langs tíma litið og erlend reynsla af þeim sé ekki góð". Hvernig getur hún fullyrt svona þegar nýbúið er að koma nefndinni á og hún er varla tekin til starfa. Er ekki verið að kasta almanna fé á glæ með svona vinnubrögðum. Gaman væri nú að vita hvaða erlend reynsla sé af svona máli?? Við getum líkt þeim aðstæðum sem við erum að ganga í gegnum við náttúruhamfarir. Skuldir heimila og fyrirtækja hækka um 30 - 150% á örskömmum tíma. Er það eðlilegt? Eru þetta skuldirnar sem heimilin stofnuðu til? Menn hafa talað um að fólk hafi verið vitlaust að taka erlent lán o.s.frv. og hefur það m.a. komið frá Viðskiptaráðherra sjálfum. Hverjum hefði dottið í hug að gengið myndi falla um 150%. Ef Viðskiptaráðherra vissi það af hverju varaði hann þá ekki fólk við á sínum tíma??Að leiðrétta skuldir almennings kallar á pólitískt þor og þykir mér sorglegt að horfa á Samfylkinguna skorta þetta þor. Flokkur sem tilgreinir sig sem flokkur fólksins. 

 

í Fréttablaðinu í dag er grein eftir Sigríði Ingibjörgu Ingadóttur sem er nýkomin á þing fyrir Samfylkinguna hún er greinilega alfarið á móti leiðréttingu skulda heimila í landinu. Hún kemur alltaf með sömu rökin og þau eru hvernig við ætlum að fjármagna leiðréttinguna á lánunum. Svarið við þessari spurningu er einföld en það er með samingi milli lánveitandans og lántakans. Sigríður var áður hagfræðingur ASÍ. Þar hefði hún átt að vera að vinna fyrir fólkið m.a. með því að afnema verðtryggingu lána svo fólk þyrfti ekki að hafa áhyggjur af því að fá leiðréttingu á lánum sínum núna. ASÍ hefur aldrei sýnt nokkurn kjark.  Það hefur ekki einu sinni mátt ræða um að afnema verðtryggingu lána sem hefði verið helsta kjarabót launafólks í landinu til langs tíma. Maður hefur það á tilfinningunni að Sigríður sé á alþingi til að gæta hagsmuna lífeyrissjóðanna. Henni er mjög umhuga um að við leiðréttingu á lánum heimilana þá gæti höfðustóll eigna lífeyrissjóða lækkað. Sigríður verður að gera sér grein fyrir því að ef skulir heimilana hafa hækkað óeðlilega mikið sem leiðri til þess að eignir lánveitandans einnig óeðlillega mikið. Því þurfa þessir tveir aðilar að koma sér saman um eðlilega hækkun. Sigríður verður einnig að gera sér grein fyrir því að það erum við fólkið í landinu sem eigum lífeyrissjóðina og íbúðalánasjóð og ráðum alfarið hvað við viljum gera við þessa sjóði. Þetta er almanna eign en ekki einkaeign örfárra sérhagsmunahópa sem telja sig öllu ráða í þessu samfélagi.

 

Með aðgerðum Samfylkingarinnar sl. haust að tryggja allar innistæður peningamarkaðssjóðina um 200-300 milljarða er verið að mismuna hópum í samfélaginu. Þetta er fólk sem tók áhættu með sínum fjárfestingum og lagði peningana sína inn á þessa hlutabréfa og skuldabréfasjóði sem peningamarkaðsreikningarnir voru. Af hverju var verið að skuldsetja almenning til að bjarga peningamarkaðssjóðunum? Af hverju voru þessir peningar ekki notaðir til að leiðrétta skuldir heimilanna? Voru einhverjir tengdir Samfylkingunni sem áttu peninga í þessum sjóðum? Með þessari aðgerð var verið að leggja meiri álögur á skuldsett heimili til að greiða auðmönnum peningamarkaðssjóði þeirra. Með þessari aðgerð er verið skuldsetja heimili landsins um nánustu framtíð. Er þetta sanngjarnt gangvart skuldugum heimilum í landinu sem hafa horft upp á lánin hækka, greiðslubirgðina lána hækka og jafnframt að greiða þeim sem auðinn eiga peningamarkaðsreikningana sína með hærri sköttum? Nei þessari ríkisstjórn er ekki við bjargandi. 

 

 Ágæt grein í dag í Fréttablaðinu eftir Benedikt Jóhannesson sem er einn af okkar fremstu fræðimönnum í dag. Hann segir að það sé ódýrara fyrir samfélagið að leiðrétta skuldir heimilanna en að gera það ekki. Hann talar um að leiðrétta gengislán um ca. 30% og verðtryggð lán um ca. 10%. Hann kemur með þá skýringu að mikill fólksflótti muni skerða skatttekjur ríkisins um allt að 16%. Þetta er athyglisverð grein sem vert er að lesa.Það þarf engann sérfræðing til að sjá það að skatttekjur ríkisins eiga eftir að dragast saman all verulega ef ekki er gripið til einhverja aðgerða til að koma hjólum efnahagslífsins af stað. Við erum að horfa upp á vaxandi vanskil og greiðsluþrot heimila og fyrirtækja. Við erum að horfa á vaxandi hlutfall fólks lenda í fátæktrargildru þ.e. að eiga ekki fyrir greiðslu af húsnæði eða ofan í sig að éta. Þeir sem lenda í fátæktragildru er hópur sem greiðir ekki peningamarkaðsbréfin eða icesave skuldina sem ríkisstjórnin ætlar að láta okkur greiða. Við vitum einnig að auðmennirnir munu ekki greiða neitt til samfélagsins heldur. Við erum að horfa á minnkandi og skuldsetta millistétt sem á að borga allt til að halda þessu samfélagi gangandi. Millistétt sem berst áfram á brún fátæktrargildrunnar og berst hetjulegri baráttu að detta ekki í út í gjánna.

 

Mín niðurstaða er sú að með flatri leiðréttingu á lánum mun fólk færast aðeins fjær fátæktrargildrunni. Það verða ekki eins margir sem detta ofan í þá gjá. Það verða því fleiri sem greiða til samfélagsins og meira. Þetta ætti einnig að auðvelda okkur að lifa í sátt og samlyndi og skapa meira jafnræði milli þjóðfélagshópa.  Möguleiki er á því að fólk hafi einhvern pening afgangs sem það gæti notað í einhvernskonar þjónustu t.d. sem leiðir til aukningu í veltusköttum og hugsanlega meiri atvinnu og þar með auknar tekjur ríkissjóðs.

 

Ég tel að megin réttlæting við að leiðrétta skuldir allra heimila sé að það hafa orðið náttúruhamfarir sem enginn sá fyrir. Það er ekki eðlilegt að skuldir hækki um 150% á nokkrum mánuðum, það er eitthvað sem fólk ræður ekki við. Ríkissjórn þessa lands verður vakna og átta sig á því að það er fólkið í landinu sem kaus það til að gæta jafnræðis og skapa mannsæmandi lífskjör í landinu. Það er áhyggjuefni ef ríkisstjórnin ætlar að festast uppi í einhverjum fílabeinsturni í afneitum um ástandið í þjóðfélaginu. Ef ríkissjórnin ætlar ekki að taka á málum fólksins í landinu á hún að víkja strax.

Aðgerðir sem hitta í mark